Zo snel kan het dus gaan ...
... over ruim een week ontvangen we de sleutels van ons eigen koopappartement in de mooiste stad van het land! 70m2, precies groot genoeg voor ons drietjes.
Of moet ik alvast viertjes zeggen? Want ook ons tweede kindje komt er aan. Op mijn 25e ben ik straks trotse huisuigenaresse én trotse moeder van twee.
Nieuwe uitdagingen, nieuwe kansen, véél liefde voor elkaar en voor deze stad.
Mijn leven kan niet beter, ook al zouden veel mensen dit leven niet wensen...
zondag 27 november 2011
zaterdag 22 oktober 2011
een huis voor je 25e?
Mijn vorige blog ging over het moederschap voor je 25e...voor ons zit daar een bijkomend "probleempje" bij, namelijk mijn studerende status en daarmee mijn gebrek aan werk/inkomen.
Een gelukje bij een ongeluk is dan weer, dat ze hier in Am*dam niet zo moeilijk doen over studentenhuisvesting. Als je maar lang genoeg ingeschreven staat kun je een driekamerappartementje huren voor 550 euro in de maand. Dat doen we dus.
Het studeren vordert inmiddels behoorlijk, mijn Mastertitel is al weer 1,5jaar binnen en mijn docentenpapiertje begin ik op afstand te ruiken - met een tikkie geluk en doorzettingsvermogen wordt het februari.
Helaas doet Am*dam dan weer wél moeilijk over exstudenten in studentenwoningen. En moeten manlief, dochterlief en ikzelf onder een brug gaan wonen als we niet snel een oplossing vinden.
En als die oplossing gemakkelijk was; dan hadden we hem al wel gehad! Helaas...een andere huurwoning voor een dergelijke prijs zit er niet in, daarvoor verdienen we wettelijk gezien net een tikkie te veel. En nee, ook niet voor 200 euro meer, of, laten we gek doen: Voor 250 euro meer. De vrije sector in de hoofdstad is onbetaalbaar voor jonge 1,5-verdieners zoals wij.
Kopen dan? Dat is hopelijk onze uitvlucht. Als mijn intentieverklaring geaccepteerd wordt kunnen we waarschijnlijk wel iets aardigs kopen.
Aardig voor onze begrippen: als we 70m2 kunnen betalen springen we een gat in de lucht. En blijven we daar rustig zitten, zelfs als er nog een kindje komt.
Want: Waar liefde heerst, rekken muren op...toch?
Een gelukje bij een ongeluk is dan weer, dat ze hier in Am*dam niet zo moeilijk doen over studentenhuisvesting. Als je maar lang genoeg ingeschreven staat kun je een driekamerappartementje huren voor 550 euro in de maand. Dat doen we dus.
Het studeren vordert inmiddels behoorlijk, mijn Mastertitel is al weer 1,5jaar binnen en mijn docentenpapiertje begin ik op afstand te ruiken - met een tikkie geluk en doorzettingsvermogen wordt het februari.
Helaas doet Am*dam dan weer wél moeilijk over exstudenten in studentenwoningen. En moeten manlief, dochterlief en ikzelf onder een brug gaan wonen als we niet snel een oplossing vinden.
En als die oplossing gemakkelijk was; dan hadden we hem al wel gehad! Helaas...een andere huurwoning voor een dergelijke prijs zit er niet in, daarvoor verdienen we wettelijk gezien net een tikkie te veel. En nee, ook niet voor 200 euro meer, of, laten we gek doen: Voor 250 euro meer. De vrije sector in de hoofdstad is onbetaalbaar voor jonge 1,5-verdieners zoals wij.
Kopen dan? Dat is hopelijk onze uitvlucht. Als mijn intentieverklaring geaccepteerd wordt kunnen we waarschijnlijk wel iets aardigs kopen.
Aardig voor onze begrippen: als we 70m2 kunnen betalen springen we een gat in de lucht. En blijven we daar rustig zitten, zelfs als er nog een kindje komt.
Want: Waar liefde heerst, rekken muren op...toch?
zondag 28 augustus 2011
moeder voor je 25e
Iemand schreef er ooit zelfs een boek over, over hoe het is om moeder te worden vóór je 25e.
Gek eigenlijk, want zo vreemd is dat toch niet? Miljoenen vrouwen worden jaarlijks moeder voor dat ze de kwarteeuw bereikt hebben. Maar hier in Nederland: Hó maar! Hier moeten we veel te veel voor die tijd.
We moeten feesten, uitgaan, reizen, studeren, bijbaantjes hebben, in besturen van studentenverenigingen gaan, nóg meer feesten en nog eens goed kijken naar die studie die maar niet vordert...
En dán moeten we een carriere, een leuke vriend of man, een huis (kóóphuis wel te verstaan)....
We worden wakker en zijn 30, als we geluk hebben. Als we pech hebben zijn we 35. Als we nog meer pech hebben (of eigenlijk: Als ons gebeurt waar we op hadden kunnen wachten) komt - nu we dat eindelijk willen - dat kindje zo gemakkelijk niet meer. Dan moeten we naar een dokter, naar een onderzoek en naar de vruchtbaarheidskliniek.
Bizar? Kennelijk niet. Want we doen dit al járen zo en als we eens een vrouw tegenkomen die wel zwanger is voor haar 25e, kijken we even raar op.
Hoe ik dit weet? Ik was ooit zwanger voor mijn 25e, om precies te zijn; Ik werd zwanger toen ik nog nét 22 was, kwam erachter op mijn 23e verjaardag en beviel netjes zo'n 8 maanden na mijn verjaardag.
Had ik gefeest? Oh, jawel, een beetje.
Had ik gereisd? Goh, nooit echt buiten Europa ofzo, maar ach...
Had ik gestudeerd? Ja hoor....
Had ik bijbaantjes? Natuurlijk, hoe betaal je die studie anders?
Bestuur? Nee, dat niet, wel commissies gedaan.
Nóg meer gefeest? Telt je trouwfeest ook......?
En nog meer gestudeerd? Ik leverde mijn thesis netjes 2 maanden voor de bevalling in...
Die man was er dus ook trouwens, vandaar dat trouwfeest. Een huis? Is een tweekamerwoning via studentenwoningweb ook geschikt? Een carriere? Mijn laatste bijbaantje was in het onderwijs, dus daar leek wel wat mogelijk te zijn, maar grof geld verdienen zit er niet zo makkelijk in nee, met een baby aan de borst.
Als ik dertig word? Dan hoop ik wakker te worden naast diezelfde man, met twee of wellicht drie kinderen om ons heen, in een appartementje, of een huisje waar we gelukkig zijn. Dan verdien ik vast minder dan mijn leeftijdsgenoten die de normale volgorde hebben aangehouden, maar heb ik wel de meest vruchtbare tijd voor een vrouw benut om dat mooie gezinnetje te stichten...
Moeder voor je 25e: Wát een prachtige uitdaging!
Gek eigenlijk, want zo vreemd is dat toch niet? Miljoenen vrouwen worden jaarlijks moeder voor dat ze de kwarteeuw bereikt hebben. Maar hier in Nederland: Hó maar! Hier moeten we veel te veel voor die tijd.
We moeten feesten, uitgaan, reizen, studeren, bijbaantjes hebben, in besturen van studentenverenigingen gaan, nóg meer feesten en nog eens goed kijken naar die studie die maar niet vordert...
En dán moeten we een carriere, een leuke vriend of man, een huis (kóóphuis wel te verstaan)....
We worden wakker en zijn 30, als we geluk hebben. Als we pech hebben zijn we 35. Als we nog meer pech hebben (of eigenlijk: Als ons gebeurt waar we op hadden kunnen wachten) komt - nu we dat eindelijk willen - dat kindje zo gemakkelijk niet meer. Dan moeten we naar een dokter, naar een onderzoek en naar de vruchtbaarheidskliniek.
Bizar? Kennelijk niet. Want we doen dit al járen zo en als we eens een vrouw tegenkomen die wel zwanger is voor haar 25e, kijken we even raar op.
Hoe ik dit weet? Ik was ooit zwanger voor mijn 25e, om precies te zijn; Ik werd zwanger toen ik nog nét 22 was, kwam erachter op mijn 23e verjaardag en beviel netjes zo'n 8 maanden na mijn verjaardag.
Had ik gefeest? Oh, jawel, een beetje.
Had ik gereisd? Goh, nooit echt buiten Europa ofzo, maar ach...
Had ik gestudeerd? Ja hoor....
Had ik bijbaantjes? Natuurlijk, hoe betaal je die studie anders?
Bestuur? Nee, dat niet, wel commissies gedaan.
Nóg meer gefeest? Telt je trouwfeest ook......?
En nog meer gestudeerd? Ik leverde mijn thesis netjes 2 maanden voor de bevalling in...
Die man was er dus ook trouwens, vandaar dat trouwfeest. Een huis? Is een tweekamerwoning via studentenwoningweb ook geschikt? Een carriere? Mijn laatste bijbaantje was in het onderwijs, dus daar leek wel wat mogelijk te zijn, maar grof geld verdienen zit er niet zo makkelijk in nee, met een baby aan de borst.
Als ik dertig word? Dan hoop ik wakker te worden naast diezelfde man, met twee of wellicht drie kinderen om ons heen, in een appartementje, of een huisje waar we gelukkig zijn. Dan verdien ik vast minder dan mijn leeftijdsgenoten die de normale volgorde hebben aangehouden, maar heb ik wel de meest vruchtbare tijd voor een vrouw benut om dat mooie gezinnetje te stichten...
Moeder voor je 25e: Wát een prachtige uitdaging!
Abonneren op:
Posts (Atom)