Moeders mooiste?

De reclame van een bekend verzorgingsmiddelenmerk, wie kent hem niet?
Een groot percentage meisjes zal ooit stoppen met hun favoriete sport of hobby, omdat ze zichzelf niet mooi genoeg vinden.
Vreselijk natuurlijk!
En vreselijk herkenbaar. Welk meisje (welke vrouw) twijfelt nooit aan haar uiterlijke schoonheid? Om ons heen worden we doodgegooid met een schoonheidsideaal waar we nooit aan zullen voldoen. En hoewel we dit weten, hoewel we tegen ons zelf kunnen en zullen zeggen dat dat ideaal niet belangrijk is en dat we mooi zijn zoals we zijn...toch knaagt het aan ons en maakt het ons onzekerder dan nodig.
Als ik mijn twee dochters voor dit soort gedachten wil behoeden, is er dan iets wat ik kan doen om ze te helpen? Ja, absoluut. Natuurlijk vertel ik elke dag dat ze prachtig zijn, knuffel en kus ik ze helemaal plat en laat ik ze zo veel mogelijk voelen dat ze inderdaad mogen zijn wie ze zijn. Maar is dat genoeg? Nee. Tenzij we allemaal een bepaalde ommezwaai maken, zullen ook mijn twee meisjes opgroeien met het idee dat uiterlijke schoonheid voor een meisje het belangrijkste is ter wereld.

Laten we de vergelijking maken met overgewicht. Steeds meer mensen kampen er mee en hoe hard we ook zeggen dat we er iets aan moeten veranderen, de cijfers van kinderen met overgewicht worden elk jaar schrikbarender. Moeten ouders hier zelf wat aan doen? Natuurlijk. Hebben zij begeleiding nodig? Absoluut. En is er (ook) iets mis met de samenleving? Ja.
Dus wat zeggen we:

"Geen reclame meer voor snoep, uberhaupt geen relclame meer gericht op kinderen onder de 12 jaar."

Of het werkt? We weten het nog niet. Maar wat hier mooi aan is, is het besef dat je problematiek van jongeren en volwassenen alleen kunt stoppen als je begint bij het begin: De kinderen.

Dus waarom niet zo'n zelfde code als het gaat om schoonheid? Waarom vertelt dit bekende merk ons wél dat al die meisjes stoppen met dingen die ze leuk vinden, maar krijg ik meerdere keren per jaar een e-mail met de uitnodiging mijn kind op te geven voor "de mooiste baby"- wedstrijden?
Beoordelen ze daar of mijn baby een zachtaardig karakter heeft? Beoordelen ze haar op innerlijke schoonheid?
Of kijken ze of ze voeldoet aan het ideaal van een zacht perzikhuidje, met grote open ogen, lieve haartjes en een klein dopneusje? Ik denk en vrees het laatste.
Mijn moppie met haar smalle toet, haar kale bolletje en twee prominente flapoortjes zal nooit voldoen.
Ze past niet helemaal in de mal die de samenleving heeft gesmeed voor babyschoonheid. Wellicht zal ze nooit passen binnen welke mal dan ook.
En dan kan ík roepen wat ik wil dat ik haar prachtig vind..."Moeders mooiste" zal ze dan toch nooit worden.

En daar breekt dit moederhart. Nu al.
Nog voor ze ooit een hobby heeft gekozen...

Eén hand met werk, één met ?

Daar ga je dan... na 4maanden babygeluk is het tijd voor "het echte werk" - de betaalde baan.
Drie-en-een-halve-dag bezig met lesplannen, mentoraatsproblematiek, vergaderingen, vakoverstijgende excursies en natuurlijk ook gewoon klasjes lesgeven.
Leuk, uitdagend en bij tijden extreem vermoeiend.
Na een nacht vol peuter en babygeluid zijn mijn oren om 8.30u nog nét niet klaar voor 30 15-jarigen en tussen alle poepbroeken door ruimte vinden voor dat stapeltje nakijkwerk lijkt soms maar niet te lukken.

en dan zou ik naast mijn hand vol "mamawerk" en hand vol "echt werk" ook nog een hand over moeten hebben voor "rust"
...

wat heb ik een hekel aan wassen...en toch...

De titel van dit bericht zegt het al: Wat heb ík een hekel aan wassen. Vooral aan het ophangen en daarna weer afhalen (en opbergen, strijken daar begin ik niet aan) van het wasgoed.

Hier geen fijn gevoel bij wasrekjes vol kleding, de frisse geur van wasmiddel...nee...ik vind het echt één van de vervelendste klusjes in het huishouden - en al helemaal met twee kinderen die nog wel eens dingen behoorlijk vies kunnen maken!

En toch...

is dit echt een wasrekje in mijn huis. Ik ben om: Wasbare luiers.
Eerst fiks veel ingelezen: Is het nu wél of níet goedkoper dan wegwerp En is het nou wél of níet beter voor het mileu?
Ik denk dat het ongeveer zo zit: Als je nieuwe, dure, wasbare luiers die je altijd op 90graden wast en daarna in de droger gooit, vergelijkt met de goedkoopste wegwerpluiers in de aanbieding...dat je niet héél veel goedkoper uitbent. Als je daarentegen tweedehandsjes koopt, op 60graden wast (of zelfs op 40 bij niet al te grote vlekken) en ze aan de lijn droogt...dan ben je zeker een heel stuk goedkoper uit.

Het milieu is ingewikkelder. Op www.milieucentraal.nl kun je er veel over lezen. Ook hier geldt: Het is niet 1-op-1 gemakkelijk te vergelijken. Afvalkosten vs. bestrijdingsmiddelen bij katoen. Het verschil tussen bamboe, kunstvezel en biokatoen. Hoe vaak worden de luiers hergebruikt (1 of 2 kinderen?), Watergebruik van de wasmachine.......waarschijnlijk doe je wel íets voor het milieu. Hoeveel is gewoon wat lastiger te zeggen.

Aangezien dit tweedehandsjes zijn en wij geen droger kunnen plaatsen in ons huis weet ik al zeker dat ik de kosten er wel uit ga halen. Hopelijk spaar ik het milieu ook wat door niet te heet, niet te vaak en met niet al teveel wasmiddel te wassen.

En dat "hekel hebben aan"....daar moet ik me maar gewoon overheen zetten!

Wij zijn tot nu toe tevreden!

Adriaan van Dis en de verkiezingen

Gisteravond zat ik - net als veel mede-Nederlanders - met een dilemma: Verkiezingsdebat of Zomergasten?
Ik besloot te beginnen met zomergasten en dan eventueel door te zappen, mocht het gesprek me niet bevallen.

En je raadt het al: Ik ben nooit meer weggezapt. Wát een mooie televisieavond, mooi interview, interessante fragmenten en mooie nadenkertjes.

Van Dis welbespraakt, rustig en met rake uitspraken. Zijn commentaar op een documentaire over een 2-jarig jongetje dat zichzelf voor het eerst in de spiegel gadeslaat?

• Wat je niet kent, dat sla je. Als je het leert kennen, krijgt het een kusje

Zijn visie op politiek?

• Ik ben een bewuste kiezer, dat betekent dat ik zweef. Keuzes maken die ik nodig acht

Prachtig! Een verkiezingsdebat had me nooit meer kunnen helpen in het bepalen van mijn stem op 12 september. Ik zweef ook, tussen verschillende partijen. Wat vind ik belangrijk, voor Nederland, voor mij, voor de medemens, de aarde? Welke principes wegen het zwaarst? Kies ik voor wat ik leuk, gepast en mooi vind, of durf ik te kiezen voor wat ik nodig acht...?

Helaas durfde ik het me een 2-maand oud meisje dat haar moeder de nachtrust nog niet gunt niet aan om de film ook nog te kijken. Jammer, want Inside Job wil ik echt graag een keer zien.

Nu verder peinzen over nog zo'n mooi woord uit het 3 uur durende interview: Ontkooien.

ze is er - zó mooi

Alweer bijna twee maanden geleden werden we voor de tweede keer ouders:

Wat een geluk!

Na een dag zwoegen werd op 20juni ons meisje geboren; Lief, klein en volmaakt.

We genieten van haar aanwezigheid.

een huis én een tweede kind op je 25e...

Zo snel kan het dus gaan ...

... over ruim een week ontvangen we de sleutels van ons eigen koopappartement in de mooiste stad van het land! 70m2, precies groot genoeg voor ons drietjes.

Of moet ik alvast viertjes zeggen? Want ook ons tweede kindje komt er aan. Op mijn 25e ben ik straks trotse huisuigenaresse én trotse moeder van twee.

Nieuwe uitdagingen, nieuwe kansen, véél liefde voor elkaar en voor deze stad.

Mijn leven kan niet beter, ook al zouden veel mensen dit leven niet wensen...

een huis voor je 25e?

Mijn vorige blog ging over het moederschap voor je 25e...voor ons zit daar een bijkomend "probleempje" bij, namelijk mijn studerende status en daarmee mijn gebrek aan werk/inkomen.

Een gelukje bij een ongeluk is dan weer, dat ze hier in Am*dam niet zo moeilijk doen over studentenhuisvesting. Als je maar lang genoeg ingeschreven staat kun je een driekamerappartementje huren voor 550 euro in de maand. Dat doen we dus.

Het studeren vordert inmiddels behoorlijk, mijn Mastertitel is al weer 1,5jaar binnen en mijn docentenpapiertje begin ik op afstand te ruiken - met een tikkie geluk en doorzettingsvermogen wordt het februari.

Helaas doet Am*dam dan weer wél moeilijk over exstudenten in studentenwoningen. En moeten manlief, dochterlief en ikzelf onder een brug gaan wonen als we niet snel een oplossing vinden.

En als die oplossing gemakkelijk was; dan hadden we hem al wel gehad! Helaas...een andere huurwoning voor een dergelijke prijs zit er niet in, daarvoor verdienen we wettelijk gezien net een tikkie te veel. En nee, ook niet voor 200 euro meer, of, laten we gek doen: Voor 250 euro meer. De vrije sector in de hoofdstad is onbetaalbaar voor jonge 1,5-verdieners zoals wij.

Kopen dan? Dat is hopelijk onze uitvlucht. Als mijn intentieverklaring geaccepteerd wordt kunnen we waarschijnlijk wel iets aardigs kopen.

Aardig voor onze begrippen: als we 70m2 kunnen betalen springen we een gat in de lucht. En blijven we daar rustig zitten, zelfs als er nog een kindje komt.

Want: Waar liefde heerst, rekken muren op...toch?