wat heb ik een hekel aan wassen...en toch...

De titel van dit bericht zegt het al: Wat heb ík een hekel aan wassen. Vooral aan het ophangen en daarna weer afhalen (en opbergen, strijken daar begin ik niet aan) van het wasgoed.

Hier geen fijn gevoel bij wasrekjes vol kleding, de frisse geur van wasmiddel...nee...ik vind het echt één van de vervelendste klusjes in het huishouden - en al helemaal met twee kinderen die nog wel eens dingen behoorlijk vies kunnen maken!

En toch...

is dit echt een wasrekje in mijn huis. Ik ben om: Wasbare luiers.
Eerst fiks veel ingelezen: Is het nu wél of níet goedkoper dan wegwerp En is het nou wél of níet beter voor het mileu?
Ik denk dat het ongeveer zo zit: Als je nieuwe, dure, wasbare luiers die je altijd op 90graden wast en daarna in de droger gooit, vergelijkt met de goedkoopste wegwerpluiers in de aanbieding...dat je niet héél veel goedkoper uitbent. Als je daarentegen tweedehandsjes koopt, op 60graden wast (of zelfs op 40 bij niet al te grote vlekken) en ze aan de lijn droogt...dan ben je zeker een heel stuk goedkoper uit.

Het milieu is ingewikkelder. Op www.milieucentraal.nl kun je er veel over lezen. Ook hier geldt: Het is niet 1-op-1 gemakkelijk te vergelijken. Afvalkosten vs. bestrijdingsmiddelen bij katoen. Het verschil tussen bamboe, kunstvezel en biokatoen. Hoe vaak worden de luiers hergebruikt (1 of 2 kinderen?), Watergebruik van de wasmachine.......waarschijnlijk doe je wel íets voor het milieu. Hoeveel is gewoon wat lastiger te zeggen.

Aangezien dit tweedehandsjes zijn en wij geen droger kunnen plaatsen in ons huis weet ik al zeker dat ik de kosten er wel uit ga halen. Hopelijk spaar ik het milieu ook wat door niet te heet, niet te vaak en met niet al teveel wasmiddel te wassen.

En dat "hekel hebben aan"....daar moet ik me maar gewoon overheen zetten!

Wij zijn tot nu toe tevreden!

Adriaan van Dis en de verkiezingen

Gisteravond zat ik - net als veel mede-Nederlanders - met een dilemma: Verkiezingsdebat of Zomergasten?
Ik besloot te beginnen met zomergasten en dan eventueel door te zappen, mocht het gesprek me niet bevallen.

En je raadt het al: Ik ben nooit meer weggezapt. Wát een mooie televisieavond, mooi interview, interessante fragmenten en mooie nadenkertjes.

Van Dis welbespraakt, rustig en met rake uitspraken. Zijn commentaar op een documentaire over een 2-jarig jongetje dat zichzelf voor het eerst in de spiegel gadeslaat?

• Wat je niet kent, dat sla je. Als je het leert kennen, krijgt het een kusje

Zijn visie op politiek?

• Ik ben een bewuste kiezer, dat betekent dat ik zweef. Keuzes maken die ik nodig acht

Prachtig! Een verkiezingsdebat had me nooit meer kunnen helpen in het bepalen van mijn stem op 12 september. Ik zweef ook, tussen verschillende partijen. Wat vind ik belangrijk, voor Nederland, voor mij, voor de medemens, de aarde? Welke principes wegen het zwaarst? Kies ik voor wat ik leuk, gepast en mooi vind, of durf ik te kiezen voor wat ik nodig acht...?

Helaas durfde ik het me een 2-maand oud meisje dat haar moeder de nachtrust nog niet gunt niet aan om de film ook nog te kijken. Jammer, want Inside Job wil ik echt graag een keer zien.

Nu verder peinzen over nog zo'n mooi woord uit het 3 uur durende interview: Ontkooien.

ze is er - zó mooi

Alweer bijna twee maanden geleden werden we voor de tweede keer ouders:

Wat een geluk!

Na een dag zwoegen werd op 20juni ons meisje geboren; Lief, klein en volmaakt.

We genieten van haar aanwezigheid.

een huis én een tweede kind op je 25e...

Zo snel kan het dus gaan ...

... over ruim een week ontvangen we de sleutels van ons eigen koopappartement in de mooiste stad van het land! 70m2, precies groot genoeg voor ons drietjes.

Of moet ik alvast viertjes zeggen? Want ook ons tweede kindje komt er aan. Op mijn 25e ben ik straks trotse huisuigenaresse én trotse moeder van twee.

Nieuwe uitdagingen, nieuwe kansen, véél liefde voor elkaar en voor deze stad.

Mijn leven kan niet beter, ook al zouden veel mensen dit leven niet wensen...

een huis voor je 25e?

Mijn vorige blog ging over het moederschap voor je 25e...voor ons zit daar een bijkomend "probleempje" bij, namelijk mijn studerende status en daarmee mijn gebrek aan werk/inkomen.

Een gelukje bij een ongeluk is dan weer, dat ze hier in Am*dam niet zo moeilijk doen over studentenhuisvesting. Als je maar lang genoeg ingeschreven staat kun je een driekamerappartementje huren voor 550 euro in de maand. Dat doen we dus.

Het studeren vordert inmiddels behoorlijk, mijn Mastertitel is al weer 1,5jaar binnen en mijn docentenpapiertje begin ik op afstand te ruiken - met een tikkie geluk en doorzettingsvermogen wordt het februari.

Helaas doet Am*dam dan weer wél moeilijk over exstudenten in studentenwoningen. En moeten manlief, dochterlief en ikzelf onder een brug gaan wonen als we niet snel een oplossing vinden.

En als die oplossing gemakkelijk was; dan hadden we hem al wel gehad! Helaas...een andere huurwoning voor een dergelijke prijs zit er niet in, daarvoor verdienen we wettelijk gezien net een tikkie te veel. En nee, ook niet voor 200 euro meer, of, laten we gek doen: Voor 250 euro meer. De vrije sector in de hoofdstad is onbetaalbaar voor jonge 1,5-verdieners zoals wij.

Kopen dan? Dat is hopelijk onze uitvlucht. Als mijn intentieverklaring geaccepteerd wordt kunnen we waarschijnlijk wel iets aardigs kopen.

Aardig voor onze begrippen: als we 70m2 kunnen betalen springen we een gat in de lucht. En blijven we daar rustig zitten, zelfs als er nog een kindje komt.

Want: Waar liefde heerst, rekken muren op...toch?

moeder voor je 25e

Iemand schreef er ooit zelfs een boek over, over hoe het is om moeder te worden vóór je 25e.
Gek eigenlijk, want zo vreemd is dat toch niet? Miljoenen vrouwen worden jaarlijks moeder voor dat ze de kwarteeuw bereikt hebben. Maar hier in Nederland: Hó maar! Hier moeten we veel te veel voor die tijd.

We moeten feesten, uitgaan, reizen, studeren, bijbaantjes hebben, in besturen van studentenverenigingen gaan, nóg meer feesten en nog eens goed kijken naar die studie die maar niet vordert...

En dán moeten we een carriere, een leuke vriend of man, een huis (kóóphuis wel te verstaan)....

We worden wakker en zijn 30, als we geluk hebben. Als we pech hebben zijn we 35. Als we nog meer pech hebben (of eigenlijk: Als ons gebeurt waar we op hadden kunnen wachten) komt - nu we dat eindelijk willen - dat kindje zo gemakkelijk niet meer. Dan moeten we naar een dokter, naar een onderzoek en naar de vruchtbaarheidskliniek.

Bizar? Kennelijk niet. Want we doen dit al járen zo en als we eens een vrouw tegenkomen die wel zwanger is voor haar 25e, kijken we even raar op.

Hoe ik dit weet? Ik was ooit zwanger voor mijn 25e, om precies te zijn; Ik werd zwanger toen ik nog nét 22 was, kwam erachter op mijn 23e verjaardag en beviel netjes zo'n 8 maanden na mijn verjaardag.

Had ik gefeest? Oh, jawel, een beetje.
Had ik gereisd? Goh, nooit echt buiten Europa ofzo, maar ach...
Had ik gestudeerd? Ja hoor....
Had ik bijbaantjes? Natuurlijk, hoe betaal je die studie anders?
Bestuur? Nee, dat niet, wel commissies gedaan.
Nóg meer gefeest? Telt je trouwfeest ook......?
En nog meer gestudeerd? Ik leverde mijn thesis netjes 2 maanden voor de bevalling in...

Die man was er dus ook trouwens, vandaar dat trouwfeest. Een huis? Is een tweekamerwoning via studentenwoningweb ook geschikt? Een carriere? Mijn laatste bijbaantje was in het onderwijs, dus daar leek wel wat mogelijk te zijn, maar grof geld verdienen zit er niet zo makkelijk in nee, met een baby aan de borst.

Als ik dertig word? Dan hoop ik wakker te worden naast diezelfde man, met twee of wellicht drie kinderen om ons heen, in een appartementje, of een huisje waar we gelukkig zijn. Dan verdien ik vast minder dan mijn leeftijdsgenoten die de normale volgorde hebben aangehouden, maar heb ik wel de meest vruchtbare tijd voor een vrouw benut om dat mooie gezinnetje te stichten...

Moeder voor je 25e: Wát een prachtige uitdaging!